» 
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنيفاً فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتي‏ فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها
لا تَبْديلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ(سوره روم، آیه ۳۰)
جبران و تدارک «حق الله» چگونه است؟

جبران و تدارک «حق الله» چگونه است؟

اموری مانند نماز و روزه تدریجاً قضایشان را انجام دهیم. باز هم کار افراطی نداریم که احساساتی شویم و بگوییم ۶ سال نماز داشتم،۶ ماه روزه داشتم، تند تند به نماز و روزه بپردازم، نه خیر، همان که وصیتنامه را نوشت که اینها بر گردن من هست، پشتوانه محکمی برای خودش انجام داده است و این اقدام عملی است. وصیت‌نامه بنویسیم که این مقدار نماز و روزه‌ بر عهده دارم، همان که من شروع کردم، ببینم هر روز توانم چقدر است؟ یکی در توانش است که هر روز قضای دو روز از نمازهای یومیه را بخواند، یکی توان دارد با هر نماز واجب، یک نماز دیگر هم بخواند تا هر روز یک روز از نماز های قضایش را خوانده باشد. یکی شرایط کاریش و وضعیت محیطی‌اش ایجاب میکند که یک روز از نماز های قضا را در دو روز بخواند. به تناسب شرایط هر مقداری که می توانیم،- به راحتی و به صورت منظم- انجام دهیم که به روحمان  فشار نیاورد. هر مقدار وظیفه داریم آن را انتخاب می‌کنیم اما با نظم انجام ‌دهیم و دیگر آن را تعطیل نکنم. یکی از برکات و ویژگی‌های این راه تربیتی، استمرار است. منظم بودن و داشتن نظم جدی است. اینکه من هر روز ۳۴ رکعت نماز(مجموع نماز دو روز) را انتخاب کنم و یک روز بخوانم بعد ده روز نخوانم و سه روز بخوانم بعد ۵ روز نخوانم، این بی نظمی انسان را به خوبی تربیت نمی کند. اما همان منظم بودن هر چند کم باشد مرا تربیت خواهد کرد. البته اگر یک فرصتی برای انسان پیش آمد مثلاً در مجموع سه شب لیالی احیاء که بتواند یک ماه نماز قضا را یکجا بخواند مناسب است. یا یک فرصت دیگر که کار مستحبی انجام خواهد داد به جایش این کار را انجام بدهد، خیلی هم خوب است، اما برنامه روزانه همیشگی و آن مقدار تعیین شده به صورت منظم به پایان برسد.

روزه هم همینطور، در روزه اگر توانایی روزه گرفتن دارم که حسابش روشن است، آنجا باید انجام بدهیم. اما اگر توانایی روزه گرفتن ندارم این یک مسئله فقهی است که فرد باید از مرجع تقلید یا نماینده آن سوال کند.

لطفا نظر خود را بنویسید:



*

code